ڪري پورو سفر ڪائناتي
راه
رباني ماڻڪ موتي لعل
سڪ
پريت پورهيت سنگت يار
پيارو
منهنجو منير چانڊيو هليو
31.07.2026
ٻڌو!
تون
هن مٽيءَ جو مالڪ ناهين،
نه
ئي هي هوائون، هي وڻ، هي درياءَ تنهنجي ملڪيت آهن.
تون
ته بس هڪ سرگوشي آهين،
جيڪا
وقت جي تيز لهر تي سوار آهي.
مٽي
۽ روشنيءَ جو هڪ مختصر ٽڪراءُ،
هڪ
اڻکٽ اونداهي رات ۾ اچانڪ چمڪندڙ تارو!
تون
هتي هميشه لاءِ لنگر اڇلائڻ ناهين آيو،
نه
ئي هن ڳريءَ مٽيءَ کي ميڙي هميشه لاءِ ويهڻ آيو آهين.
تنهنجي
ڄمڻ کان صديون اڳ به هي جبل هتي بيٺا هئا،
۽ جڏهن تون هن خاڪ جي پردي ۾ گم ٿي ويندين،
هي
تڏهن به هتي ائين ئي بيٺا هوندا.
هي
انساني جسم؟
هي
ته بس هڪ ڪمرو آهي، جيڪو تو ڪجهه وقت لاءِ ڪرائي تي ورتو آهي،
جتي
تون روئين ٿو، حيران ٿين ٿو، ۽ مرڪڻ سکين ٿو.
تو
وٽ هن گهر جون چاٻيون صرف تڏهن تائين آهن، جڏهن تائين لکيل مدو باقي آهي،
سج
جي چوڌاري هڪ ننڍڙو چڪر، ۽ بس!
ان
ڪري هن منظر مان لطف اندوز ٿيءُ، پر زمين تي پنهنجو حق نه جتاءِ،
تون
پنهنجي ننڍڙن هٿن ۾ هن وهي ويندڙ سمنڊ کي قيد نٿو ڪري سگهين.
پنهنجي
اندر صرف محبتون ۽ خوشيون گڏ ڪر،
۽ نفرت جي انهن ڳرن پٿرن کي هتي ئي ڇڏي ڏي،
ڇاڪاڻ
ته تون هن ڪائناتي ميلي مان گذرندڙ محض هڪ راهي آهين!
No comments:
Post a Comment